Libramont 2026: Στα 100 χρόνια της μεγαλύτερης αγροτικής έκθεσης, το Βέλγιο στέλνει μήνυμα για το μέλλον της γεωργίας

Η έκθεση των 100 χρόνων ανέδειξε τη νέα ατζέντα για τη βελγική και ευρωπαϊκή γεωργία

Η Foire de Libramont συμπλήρωσε φέτος έναν αιώνα ζωής, παραμένοντας ένα από τα σημαντικότερα σημεία συνάντησης του αγροτικού κόσμου στο Βέλγιο και στην Ευρώπη. Η επετειακή διοργάνωση έφερε κοντά αγρότες, επιχειρήσεις, επαγγελματικές οργανώσεις και πολιτικούς, σε μια περίοδο κατά την οποία η ευρωπαϊκή γεωργία βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξημένο κόστος, κλιματικές πιέσεις και αβεβαιότητα για το μέλλον της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.

Ο αντιπρόεδρος της βελγικής κυβέρνησης και ομοσπονδιακός υπουργός Γεωργίας, David Clarinval, ανέφερε ότι η φετινή έκθεση κινήθηκε στον άξονα της ανανέωσης, της μετάδοσης της γνώσης και του μέλλοντος. Ευχαρίστησε τους αγρότες, τις επιχειρήσεις, τα συνδικάτα και τους συνεργάτες της διοργάνωσης, υπογραμμίζοντας τη συμβολή τους στη διατήρηση της αγροτικής δραστηριότητας και της ζωής στην ύπαιθρο.

Ξεχωριστή θέση στη φετινή διοργάνωση είχε η πρώτη επίσκεψη του πρωθυπουργού Bart De Wever. Σύμφωνα με τον Clarinval, η παρουσία του έδωσε την ευκαιρία να παρουσιαστούν η δύναμη και η πολυμορφία της βελγικής γεωργίας, αλλά και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι παραγωγοί.

Στο επίκεντρο των συζητήσεων βρέθηκαν η ανανέωση των γενεών, η πρόσβαση των νέων στη γη, η οικονομική βιωσιμότητα των εκμεταλλεύσεων και η ανάγκη προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή. Παράλληλα, αναδείχθηκε η σημασία των τοπικών προϊόντων και της σύνδεσης της γεωργίας με την περιφερειακή οικονομία.

Η υπουργός Γεωργίας της Βαλλονίας, Anne-Catherine Dalcq, έθεσε το ζήτημα της επισιτιστικής κυριαρχίας, προειδοποιώντας ότι οι εμπορικές συμφωνίες, η πίεση στο γεωργικό εισόδημα και η δυσκολία μεταβίβασης των εκμεταλλεύσεων θα επηρεάσουν καθοριστικά την πορεία του κλάδου.

Εκατό χρόνια μετά την πρώτη της διοργάνωση, η Libramont εξακολουθεί να λειτουργεί ως βαρόμετρο για την κατάσταση της ευρωπαϊκής γεωργίας. Πίσω από τον επετειακό χαρακτήρα, το βασικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Με ποιους όρους θα μπορέσει η επόμενη γενιά να παραμείνει στην παραγωγή και να ζήσει αξιοπρεπώς από αυτήν.