Η στροφή της Κίνας στα σιτηρά μεταβάλλει τη ζήτηση, ενισχύει την αξία της πρώτης ύλης και δημιουργεί νέα δεδομένα για τις διεθνείς αγορές και τους παραγωγούς
Παρά τη χαμηλή προβολή της, η τελευταία κατεύθυνση του Πεκίνου προς τους ιδιώτες μεταποιητές σιτηρών έχει ήδη τραβήξει την προσοχή των αγορών. Η σύσταση για επέκταση και αναβάθμιση της παραγωγής προϊόντων ολικής άλεσης εκτιμάται ότι θα επηρεάσει συνολικά την αλυσίδα αξίας των σιτηρών.Ουσιαστικά πρόκειται για παρέμβαση που μεταφέρει αξία εντός της χώρας και αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η αγορά πριν ακόμη αποτυπωθεί στις τιμές.
Η αγορά ήδη προεξοφλεί το επόμενο βήμα όταν σε μια οικονομία που εξυπηρετεί περίπου 1,41 δισεκατομμύρια ανθρώπους, ακόμη και μικρές μετατοπίσεις στη δομή κατανάλωσης δημιουργούν μεγάλες μεταβολές στη ροή αξίας. Η στρατηγική στόχευση της Κίνας για αυτάρκεια κοντά στο 95% σε βασικά σιτηρά δεν αλλάζει, αλλά πλέον αποκτά νέο περιεχόμενο, λιγότερο όγκο και περισσότερο έλεγχο στην επεξεργασία.
Αυτό είναι το σημείο όπου η αγορά αρχίζει να μετακινείται πριν το καταλάβει. Η στροφή προς την ολική άλεση δεν αυξάνει απλώς τη ζήτηση για σιτάρι, αλλά αλλάζει την ποιότητα που απαιτείται, τις συνθήκες αποθήκευσης και τον χρόνο ζωής των προϊόντων. Η αξία μεταφέρεται από το εμπόρευμα στο στάδιο της μεταποίησης, δημιουργώντας νέα περιθώρια για όσους επενδύσουν νωρίς.
Η πρώτη άμεση επίπτωση εμφανίζεται στις επενδύσεις. Η αναβάθμιση της παραγωγής απαιτεί σύγχρονους μύλους, συστήματα διαχωρισμού, ιχνηλασιμότητα και ψυχρή αλυσίδα. Αυτό ανοίγει έναν κύκλο μεσαίων κεφαλαιουχικών δαπανών με ορίζοντα 12 έως 24 μηνών, ο οποίος θα φανεί πρώτα σε προμήθειες εξοπλισμού και λιγότερο στις τιμές των σιτηρών.
Η δεύτερη επίπτωση αφορά τα spreads της αγοράς. Η Κίνα δεν περιορίζει απαραίτητα τις εισαγωγές πρώτων υλών, αλλά μειώνει την ανάγκη για εισαγόμενα μεταποιημένα προϊόντα. Το arbitrage μεταξύ εγχώριων και διεθνών προϊόντων συρρικνώνεται, πιέζοντας τα περιθώρια συγκεκριμένων παικτών στην παγκόσμια αλυσίδα χωρίς να προκαλεί άμεσο σοκ στις τιμές.
Η τρίτη διάσταση είναι η ενεργειακή και η επεξεργασία υψηλότερης ποιότητας αυξάνει την κατανάλωση ενέργειας ανά μονάδα προϊόντος. Όταν το βασικο καυσιμο είναι το πετρέλαιο και αυτό παραμένει σε υψηλά επίπεδα, το κόστος αυτό μεταφέρεται σταδιακά προς τα πάνω. Η ενέργεια περνά ξανά σιωπηλά από το Brent στο αλεύρι, επηρεάζοντας το περιθώριο του μεταποιητή και τελικά την τελική τιμή.
Για τους παραγωγούς εκτός Κίνας, η επίδραση δεν είναι άμεση αλλά χαρακτηρίζεται δομική όπως μας ανέφερε ένα δικός μας άνθρωπος όπου προέρχεται από την την αγορά των commodities. Η αγορά μετακινείται από τον όγκο προς την ποιότητα, από την ποσότητα προς την προδιαγραφή. Οι εξαγωγές θα κριθούν λιγότερο σε τόνους και περισσότερο σε χαρακτηριστικά, αυξάνοντας την πίεση σε όσους δεν μπορούν να ακολουθήσουν.
Ο βασικός κίνδυνος παραμένει η εκτέλεση η εφαρμογή εξαρτάται από τις επαρχίες, τη χρηματοδότηση και την αποδοχή των καταναλωτών. Αν η ζήτηση δεν κινηθεί με τον ίδιο ρυθμό με τις επενδύσεις, τα περιθώρια θα πιεστούν. Αντίθετα, εάν η πολιτική υποστηριχθεί από δημόσιες προμήθειες, η αγορά μπορεί να δει μια τεχνητή επιτάχυνση που θα εξομαλυνθεί αργότερα.
Η κατεύθυνση όμως δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Η Κίνα δεν αλλάζει μόνο τι παράγει, αλλά πού δημιουργείται η αξία. Και αυτό είναι το σημείο όπου η είδηση μετατρέπεται σε αγορά.