Σε πίεση παραγωγοί και καλλιέργειες
Βαρύ πλήγμα δέχεται ο τομέας της ελιάς στον Λίβανο, καθώς ο πόλεμος, η οικονομική αστάθεια και η υποβάθμιση των φυσικών πόρων περιορίζουν όλο και περισσότερο τη δυνατότητα των παραγωγών να προστατεύσουν τη γη τους και να διατηρήσουν το εισόδημά τους.
Σε πολλές περιοχές της χώρας, οι συνθήκες για τους αγρότες επιδεινώνονται. Η πρόσβαση σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις γίνεται δυσκολότερη, ιδιαίτερα στον νότιο Λίβανο, όπου η γεωργία αποτελεί βασική πηγή εισοδήματος για τις τοπικές κοινότητες. Πολλοί παραγωγοί έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους, είτε λόγω της ανασφάλειας είτε εξαιτίας της οικονομικής πίεσης.
Ο παραγωγός ελαιολάδου Καρίμ Αρσάνιος επισημαίνει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη σύγκρουση. Όπως αναφέρει, η έλλειψη προστασίας των φυσικών πόρων, η ανεξέλεγκτη αστική επέκταση και η καταστροφή του τοπίου απομακρύνουν σταδιακά τη γεωργία από περιοχές που θα μπορούσαν ακόμη να παραμείνουν παραγωγικές.
Η κρίση στον ελαιοκομικό τομέα συνδέεται και με τη γενικότερη επιδείνωση της επισιτιστικής ασφάλειας στη χώρα. Διεθνείς εκτιμήσεις προειδοποιούν ότι περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι στον Λίβανο ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωποι με οξεία έλλειψη τροφίμων, με τις νότιες αγροτικές περιοχές να συγκαταλέγονται μεταξύ των περισσότερο πληττόμενων.
Οι ίδιες περιοχές έχουν σημαντική θέση στην παραγωγή ελαιολάδου της χώρας, γεγονός που σημαίνει ότι οι διαταραχές δεν επηρεάζουν μόνο τους αγρότες, αλλά και την εγχώρια τροφοδοσία.
Παράλληλα, σοβαρές ζημιές καταγράφονται στις αγροτικές υποδομές. Αρδευτικά συστήματα, εκμεταλλεύσεις και πολυετείς καλλιέργειες έχουν πληγεί, ενώ οι απώλειες εκτιμώνται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Ακόμη και σε περιοχές που θεωρούνται σχετικά πιο σταθερές, οι παραγωγοί βρίσκονται αντιμέτωποι με υψηλό ενεργειακό κόστος και αναξιόπιστη πρόσβαση σε νερό.
Παρά τις δυσκολίες, μέρος του κλάδου εξακολουθεί να βλέπει περιθώρια ανάκαμψης. Παραγωγοί και ειδικοί τονίζουν ότι το μέλλον της ελαιοκομίας στον Λίβανο δεν θα εξαρτηθεί μόνο από τον τερματισμό της σύγκρουσης, αλλά και από μακροπρόθεσμες πολιτικές για την προστασία της γης, τη διαχείριση των υδάτων και την ενίσχυση της ανθεκτικότητας της αγροτικής παραγωγής.