Κάτω από το κόστος παραγωγής πωλούν οι αγρότες στα 24–26 λεπτά το κιλό, την ώρα που οι τιμές των ζυμαρικών εκτοξεύονται για τους καταναλωτές
Σε εξαιρετικά δυσμενή θέση βρίσκονται οι παραγωγοί σκληρού σιταριού, καθώς η απόσταση ανάμεσα στις τιμές παραγωγού και στα ποσά που πληρώνει ο τελικός καταναλωτής διευρύνεται συνεχώς. Σύμφωνα με καταγγελία της αγροτικής οργάνωσης Cia στη Βασιλικάτα, το εγχώριο σκληρό σιτάρι πωλείται σήμερα από τους παραγωγούς μόλις μεταξύ 240 και 260 ευρώ ανά τόνο, δηλαδή 0,24 έως 0,26 ευρώ το κιλό. Το επίπεδο αυτό εξαρτάται από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του καρπού, όπως το ειδικό βάρος και το πρωτεϊνικό περιεχόμενο, ωστόσο υπολείπεται ξεκάθαρα των πραγματικών εξόδων των αγροτικών εκμεταλλεύσεων.
Τα εκτιμώμενα στοιχεία δείχνουν ότι το μέσο κόστος παραγωγής αγγίζει τα 30 λεπτά το κιλό (περίπου 302 ευρώ ανά τόνο), με αποτέλεσμα η διαφορά εσόδων και εξόδων να συμπιέζει ασφυκτικά τη βιωσιμότητα των καλλιεργητών. Την ίδια στιγμή, η σύγκριση με τις τιμές κατανάλωσης αποκαλύπτει ένα τεράστιο χάσμα: ένα κιλό συσκευασμένα ζυμαρικά από σιμιγδάλι πωλείται στη μεγάλη λιανική μεταξύ 1,35 και 2,20 ευρώ (και από 0,80–0,90 ευρώ στα εκπτωτικά καταστήματα), ενώ στα φρέσκα χειροποίητα ζυμαρικά η τιμή φτάνει τα 16 ευρώ το κιλό για τα απλά σχήματα και ξεπερνά τα 35 έως 40 ευρώ το κιλό για γεμιστές και εξειδικευμένες επιλογές.
Το βασικό ζήτημα, συνεπώς, δεν εστιάζει μόνο στις χαμηλές τιμές στο χωράφι, αλλά στην αδυναμία της εφοδιαστικής αλυσίδας να κατανείμει δίκαια την παραγόμενη αξία από την καλλιέργεια έως τη μεταποίηση και την τελική πώληση. Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος της Cia Basilicata, Leonardo Moscaritolo, απόλυτη προτεραιότητα αποτελεί η εξασφάλιση μιας δίκαιης αμοιβής για τους παραγωγούς, η οποία αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη συνέχιση της καλλιέργειας και το μέλλον του κλάδου.
Προς αυτή την κατεύθυνση, οι εκπρόσωποι των καλλιεργητών διεκδικούν την αναγνώριση του ελάχιστου κόστους παραγωγής, τη θέσπιση αποτελεσματικών μηχανισμών για δίκαιες τιμές, καθώς και την ενίσχυση της ιχνηλασιμότητας και της σήμανσης προέλευσης, ώστε να διασφαλιστεί η πλήρης διαφάνεια στη διαδρομή του σκληρού σιταριού από το χωράφι μέχρι το ράφι.