Ο Εκλεκτός των Περασμάτων

Η ιστορία που ακολουθεί διαδραματίζεται σε μια χώρα που δεν υπάρχει, κατοικείται από ανθρώπους που δεν υπήρξαν ποτέ και διοικείται από θεσμούς απολύτως επινοημένους. Αυτό, βέβαια, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ο αναγνώστης να αναγνωρίσει κάτι οικείο. Η πραγματικότητα έχει την ατυχή συνήθεια να δανείζεται τις καλύτερες ιδέες της μυθοπλασίας.

Στην πόλη όλοι γνώριζαν τον Χορηγό, αν και κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει με ακρίβεια τι ακριβώς χορηγούσε.

Ίσως κατείχε δημόσιο αξίωμα· ίσως και περισσότερα απ’ όσα ανέφεραν τα επίσημα διαγράμματα. Εμφανιζόταν πότε σε αποφάσεις, πότε σε φωτογραφίες, συνήθως λίγο πιο πίσω από εκείνους που υποτίθεται ότι αποφάσιζαν. Το πραγματικό του γραφείο, ωστόσο, στεγαζόταν πάνω από ένα πρακτορείο τουριστικών υπηρεσιών, ανάμεσα σε αφίσες με γαλάζιες παραλίες και προορισμούς στους οποίους κανείς από τους πελάτες του δεν ταξίδευε ποτέ. Κανείς δεν γνώριζε αν το αξίωμα τού έδινε πρόσβαση στο γραφείο ή αν το γραφείο τού είχε εξασφαλίσει το αξίωμα.

Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι από εκεί δεν έκλειναν εισιτήρια. Έκλειναν διαδρομές.

Κάθε πρωί, λίγα τετράγωνα μακρύτερα, ένα μεγάλο κτίριο ξυπνούσε με τον γνώριμο θόρυβο των φακέλων, των σφραγίδων και των ανθρώπων που περίμεναν στους διαδρόμους. Είχε πολλές πόρτες, πολλά γραφεία και ακόμη περισσότερες αρμοδιότητες. Κανείς, ωστόσο, δεν περνούσε εύκολα από τη μία πλευρά στην άλλη χωρίς να γνωρίζει προηγουμένως προς τα πού φυσούσε ο άνεμος.

Και ο άνεμος, κατά έναν παράξενο τρόπο, ξεκινούσε συχνά από το μικρό τουριστικό γραφείο.

Ο Εκλεκτός των Περασμάτων δεν έδινε εντολές. Οι εντολές ήταν άκομψες και, κυρίως, άφηναν ίχνη. Προτιμούσε τις μικρές κινήσεις: ένα τηλεφώνημα που δεν καταγραφόταν, μια συνάντηση που δεν είχε γίνει, ένα όνομα που έμενε λίγο περισσότερο πάνω σε ένα γραφείο.

Κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει ποια ήταν η ιδιότητά του. Ίσως γιατί η πραγματική του ιδιότητα δεν χωρούσε σε επαγγελματική κάρτα

Οι αποφάσεις λαμβάνονταν κανονικά. Οι υπογραφές έμπαιναν από τους αρμόδιους. Οι επιτροπές συνεδρίαζαν. Όλα λειτουργούσαν όπως προέβλεπε ο νόμος.

Απλώς, ο νόμος έμοιαζε να γνωρίζει εκ των προτέρων ποιος θα περάσει την πόρτα.

Κάποτε ένας άνθρωπος επιχείρησε να μπει στο μεγάλο κτίριο χωρίς να έχει προηγουμένως επισκεφθεί τον Χορηγό. Είχε όλα τα απαιτούμενα προσόντα, τις σωστές υπογραφές και έναν φάκελο δεμένο με μπλε κορδέλα.

Η πόρτα άνοιξε.

Στο εσωτερικό, όμως, όλοι έμοιαζαν να έχουν μόλις φύγει.

Από τότε, οι περισσότεροι περνούσαν πρώτα από το τουριστικό γραφείο. Έβγαιναν χωρίς εισιτήριο, χωρίς απόδειξη και χωρίς να θυμούνται ακριβώς τι είχε ειπωθεί.

Λίγες ημέρες αργότερα, κάποια πόρτα άνοιγε.

Στην πόλη επέμεναν ότι ο Χορηγός δεν διοικούσε τίποτα. Ήταν, άλλωστε, απλώς ένας άνθρωπος του τουρισμού.

Μόνο που κανείς δεν ταξίδευε χωρίς την άδειά του.