Η Ινδία, που αντιστοιχεί περίπου στο ένα τέταρτο της παγκόσμιας παραγωγής βαμβακιού, καταγράφει σημαντική μείωση στις εκτάσεις καλλιέργειας, καθώς οι αγρότες στρέφονται προς το ρύζι και το καλαμπόκι, αναζητώντας πιο σταθερές αποδόσεις και καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα.
Σύμφωνα με τα τελευταία κυβερνητικά στοιχεία, η καλλιεργούμενη έκταση βαμβακιού μειώθηκε σχεδόν κατά 20%, φτάνοντας τα 11,2 εκατ. εκτάρια το 2025-26, από 13,4 εκατ. εκτάρια το 2019-20. Το βαμβάκι αποτελεί βασική πηγή εισοδήματος για περίπου 6 εκατ. αγρότες στη χώρα.
Αντίθετα, οι εκτάσεις ρυζιού και καλαμποκιού αυξήθηκαν κατά 18,7% και 64,7% αντίστοιχα, αγγίζοντας τα 51,82 εκατ. και 15,76 εκατ. εκτάρια την ίδια περίοδο, κυρίως σε περιοχές της βόρειας, κεντρικής και νότιας Ινδίας. Η εξέλιξη αυτή προκαλεί ανησυχία, καθώς η μείωση της παραγωγής βαμβακιού επηρεάζει την κλωστοϋφαντουργία, τα αγροτικά εισοδήματα και τη βιωσιμότητα των αγροτικών κοινοτήτων, αλλά και την εξαγωγική ανταγωνιστικότητα της χώρας.
Η παραγωγικότητα του βαμβακιού παραμένει ασταθής, επηρεαζόμενη από ακραία καιρικά φαινόμενα και επιθέσεις εντόμων. Όπως επισημαίνει ο Ajai Rana, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Βιομηχανίας Σπόρων της Ινδίας (FSII), η παραγωγή βαμβακιού παρουσιάζει στασιμότητα λόγω τεχνολογικής υστέρησης, ανθεκτικότητας των παρασίτων και διαρθρωτικών προβλημάτων που περιορίζουν την κερδοφορία των εκμεταλλεύσεων.
Για την αντιμετώπιση της χαμηλής παραγωγικότητας, ο προϋπολογισμός της Ένωσης για το 2025-26 προβλέπει πενταετή «Αποστολή Βαμβακιού» με χρηματοδότηση 500 crore ρουπιών, με στόχο την ενίσχυση της παραγωγής, ιδιαίτερα ποικιλιών μακράς ίνας, και την παροχή τεχνολογικής υποστήριξης στους αγρότες.
Παρά τις παρεμβάσεις, εκτιμήσεις οργανισμών όπως το USDA-FAS και η Ένωση Βαμβακιού της Ινδίας (CAI) συγκλίνουν ότι οι εκτάσεις βαμβακιού θα διατηρηθούν μεταξύ 11,2 και 11,8 εκατ. εκταρίων το 2025-26, με παραγωγή 30-32 εκατ. δεμάτων (ένα δέμα ισοδυναμεί με 170 κιλά).
Η μέση απόδοση στην Ινδία παραμένει χαμηλή, στα 430-450 κιλά ανά εκτάριο, σημαντικά κάτω από άλλες χώρες. Η Αυστραλία και η Κίνα καταγράφουν αποδόσεις έως και 2.200 κιλά ανά εκτάριο, η Βραζιλία 1.700-1.900 κιλά, η Τουρκία 1.500-1.700 κιλά, ενώ ακόμη και οι ΗΠΑ φτάνουν τα 900-1.000 κιλά. Το Πακιστάν κινείται επίσης υψηλότερα, στα 700-800 κιλά ανά εκτάριο. Ο παγκόσμιος μέσος όρος διαμορφώνεται στα 750-800 κιλά, γεγονός που κατατάσσει την Ινδία σημαντικά χαμηλότερα από το διεθνές επίπεδο.
Όπως σημειώνει ο καθηγητής Rakesh Arrawatia από το Institute of Rural Management Anand, οι αποφάσεις για τις καλλιέργειες καθορίζονται πλέον περισσότερο από την κερδοφορία παρά από την αγρονομική καταλληλότητα. Εάν δεν καλυφθούν τα παραγωγικά κενά μέσω τεχνολογικών αναβαθμίσεων, καλύτερης διαχείρισης παρασίτων και βελτιωμένων σπόρων, το βαμβάκι θα συνεχίσει να χάνει έδαφος.
Ιδιαίτερα έντονη είναι η στροφή προς το καλαμπόκι, λόγω αυξημένης ζήτησης από τη βιομηχανία ζωοτροφών και το πρόγραμμα ανάμιξης αιθανόλης, ενώ στις βόρειες πολιτείες παρατηρείται μετατόπιση προς το ρύζι.
Τέλος, η εξάρτηση της Ινδίας από την τεχνολογία Bollgard-II, σε αντίθεση με χώρες όπως η Βραζιλία που έχουν προχωρήσει σε πιο εξελιγμένες εκδοχές, επιβαρύνει περαιτέρω την παραγωγικότητα και την κερδοφορία, ενισχύοντας τη στροφή των αγροτών σε καλλιέργειες με πιο εγγυημένο εισόδημα.
Ακολουθήστε το Agrocapital.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις