Άρθρο του αγρότη Κώστα Αλεξανδρή
Στον αγροτικό τομέα, η πραγματική κρίση δεν είναι πολιτική αλλά εσωτερική το χωράφι δεν αναγνωρίζει χρώματα ούτε συνθήματα αναγνωρίζει μόνο έργο, πειθαρχία και συνέπεια ολα τα υπόλοιπα είναι θόρυβος.
Υπάρχουν χώροι όπου δεν μιλάς με συνθήματα. Μιλάς με πράξεις το χωράφι είναι ένας τέτοιος χώρος. Ένα τετράγωνο γης που λειτουργεί σαν κλειστό δωμάτιο μπαίνεις μόνος, δοκιμάζεσαι μόνος και στο τέλος κρίνεσαι χωρίς μάρτυρες. Δεν υπάρχει ακροατήριο, δεν υπάρχει χειροκρότημα. Υπάρχει μόνο αποτέλεσμα.
Στην ύπαιθρο, πολλοί συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η γη ακούει επιχειρήματα. Ότι αν επαναλάβεις αρκετές φορές ποιος φταίει, κάτι θα αλλάξει. Όμως το χωράφι δεν συμμετέχει στη διαμάχη. Δεν παίρνει θέση. Δεν συγχωρεί. Παρατηρεί. Και στο τέλος, απαντά με τον πιο παλιό και αυστηρό τρόπο: με την απόδοση.
Όσοι δουλεύουν τη γη γνωρίζουν ότι τίποτα ουσιαστικό δεν χτίζεται χωρίς κανόνες. Υπάρχει χρόνος για σπορά και χρόνος για αναμονή. Υπάρχει μέτρο, τάξη, επανάληψη. Όποιος παραβιάζει τη σειρά, πληρώνει το τίμημα. Όχι επειδή κάποιος τον τιμώρησε, αλλά επειδή ο κύκλος δεν συγχωρεί την αμέλεια. Αυτό δεν είναι ιδεολογία. Είναι νόμος.
Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, στον αγροτικό κόσμο κυριάρχησε μια άλλη τελετουργία οχι της εργασίας, αλλά της μετάθεσης ευθύνης. Κάθε αποτυχία χρειάζεται έναν εξωτερικό ένοχο κάθε χαμένη παραγωγή μια αφήγηση και κάθε λάθος μια δικαιολογία. Σαν να πιστεύουμε ότι, αν δείξουμε αλλού, το χώμα θα ξεχάσει.
Στην πραγματικότητα, το χώμα θυμάται τα πάντα. Θυμάται αν το φρόντισες. Θυμάται αν το καθάρισες. Θυμάται αν άφησες τα ζιζάνια να ριζώσουν. Στην αρχή μοιάζουν ασήμαντα. Μικρά, ακίνδυνα, σχεδόν χρήσιμα. Αν τα αγνοήσεις όμως, δεν μένουν ζιζάνια. Γίνονται βάτος. Και ο βάτος δεν αφήνει χώρο για τίποτα άλλο.
Αυτό συνέβη και στον αγροτικό τομέα για χρόνια, επιτράπηκε σε πρακτικές, πρόσωπα και νοοτροπίες να απλώνονται, όχι επειδή ήταν σωστές, αλλά επειδή δεν αμφισβητήθηκαν. Επειδή βόλευαν. Επειδή «έτσι γίνεται». Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να καθαρίσει εγκαίρως και τώρα πολλοί αναρωτιούνται γιατί το χωράφι δεν αποδίδει.
Υπάρχει μια αλήθεια που δύσκολα λέγεται φωναχτά το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι έξω από το χωράφι, αλλά μέσα στο μυαλό. Εκεί όπου οι πολιτικές ταυτότητες αντικατέστησαν την κρίση. Εκεί όπου η πίστη σε αφηγήματα αντικατέστησε την παρατήρηση. Εκεί όπου η ευθύνη βαφτίστηκε ενοχή και μετατέθηκε αλλού.
Όμως η γεωργία δεν ζητά πίστη. ζητά εγρήγορση, δεν ζητά ταυτότητα ζητά πειθαρχία και πάνω απ’ όλα, ζητά να κοιτάξεις τον εαυτό σου πριν κοιτάξεις τον ουρανό. Γιατί ο καιρός μπορεί να καταστρέψει μια χρονιά. Αλλά οι επιλογές καταστρέφουν δεκαετίες.
Όσοι το καταλαβαίνουν αυτό, δεν φωνάζουν. Δεν κατηγορούν. Εργάζονται αθόρυβα, γνωρίζοντας ότι η γη δεν ανταμείβει την πρόθεση, αλλά την πράξη. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν να μιλούν για χρώματα, εκεί όπου δεν υπάρχουν. Για εχθρούς, εκεί όπου υπάρχουν μόνο καθρέφτες.
Στο τέλος, το χωράφι δεν αποκαλύπτει ποιος είχε δίκιο. Αποκαλύπτει ποιος κατάλαβε τον κανόνα. Και αυτός ο κανόνας είναι παλιός, αυστηρός και αμετάβλητος ό,τι δεν καθαρίζεις, σε πνίγει. Και ό,τι δεν αναλαμβάνεις, σε καθορίζει.
Ακολουθήστε το Agrocapital.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι τις ειδήσεις